Tijdens het halfjaar LABS deed ik onderzoek naar mijn eigen onderzoeksvraag binnen een gekozen thema. Ik ging voor "Precarious Robotics", waarbij de opdracht was om robotkunst te maken die precariteit verkent. Mijn onderzoeksvraag was:
"Hoe kan de grens tussen mens en robot herdefinieerd worden door een menselijk aspect (een aura) aan een robot toe te voegen?"
Met deze vraag dook ik een halfjaar lang in onderzoek om het antwoord te vinden.
Maar... kan een robot echt een aura hebben?
Prototype 1 - Is there a pattern in randomness?
In de eerste fase van mijn onderzoek was ik nog zoekende naar mijn onderzoeksvraag. Ik begon met prototypen en gebruikte dat proces om ideeën te genereren. Prototype 1 was een robot die volledig willekeurige bewegingen maakte, maar daarbij toch patronen leek te vormen. Dit experiment was bedoeld om te onderzoeken of er in willekeurigheid toch een onderliggend patroon te ontdekken viel.
Tijdens dit proces merkte ik dat de patronen iets weg hadden van aura’s. Dat inzicht zette alles in gang en vormde het startpunt van mijn onderzoek en uiteindelijk mijn onderzoeksvraag.
Prototype 2 - Visual Aura
Hierna ging ik opzoek hoe een aura eruit zou zie als die van een robot zou zijn. Zou dit met data te maken hebben? Of zou deze er exact hetzelfde uit zien als een mens? Met MAX/MSP is er een visual gemaakt die onderbouwend uit het onderzoek een robotische aura voorstelt.
Prototype 3 - Interactive Aura Arm
Het laatste prototype is een interactieve robotarm die reageert op zowel de bewegingen van mensen als op die van de robot zelf. Net als een aura, die continu verandert door mentale en fysieke impulsen, past deze robot zich dynamisch aan op zijn omgeving. Zodra je binnen zijn "aura" komt, laat hij dat op subtiele wijze merken. Dit spel van interactie en respons kan empathie opwekken en draagt bij aan het herdefiniëren van de band tussen mens en robot.
AFTER MOVIE
